Służba zdrowia w UK

 (photo credit)

Postów na temat brytyjskiej służby zdrowia można znaleźć wiele na internetowych blogach emigrantów i ten właśnie bedzie kolejnym z tego typu :) Chyba nadszedł juz czas ocenić mi poziom i efektywność służby zdrowia w UK po 3 latach pobytu z pozycji obcokrajowca i pacjenta. A do napisania tej notki skłoniła mnie dzisiejsza wizyta u dentysty oraz wizyta u lekarza rodzinnego w zeszłym tygodniu. 

W ciągu trzyletniego okresu mojego pobytu w Wielkiej Brytanii dane mi było nie raz być u GP (General Practitioner) czyli lekarza rodzinnego, dentysty a nawet w szpitalu na zabiegu laparoskopii. Czy mogę narzekać? W sumie to nie. Czy źle mnie potraktowano? Nie. Czy leczenie było skuteczne? Tak. Koniec notki. 

Żartuję.
Oczywiście wiele więcej można powiedzieć o służbie zdrowia. Jeśli chodzi o lekarzy rodzinnych GP - w UK (a w moim przypadku w Walii)  należy zapisać się do lecznicy (istnieje równiez taka możliwość, że moga odmówić nam zapisu z powodu dużej ilości pacjentów ale zdarza sie to sporadycznie, podobnie jest w przypadku stomatologa, nalezy znaleźć sobie lecznicę, która nas 'przygarnie') i można sobie wybrać czy chce sie lekarza mężczyznę czy kobietę. Moim lekarzem jest bardzo miła pani Wiggs, w średnim wieku. Bardzo ja lubię i wizyta u niej zawsze mnie mniej stresuje niż wizyta u polskiego lekarza. Pani nigdy nie krytykuje, nie ocenia, wysłucha do konca, nie czyni żadnych zbędnych komentarzy tak jak to nie raz zdarza się wśród polskich lekarzy, którzy uważają, że jak już studiowali medycyne przez 5 czy 6 lat to wolno im juz wszystko w stosunku do pacjenta. Pani również wypytuje sie szczegołowo w czym problem, nie po łebkach i notuje wszystko w bazie danych w komputerze. Lekarze w UK (a przynajmniej ci w "mojej" przychodni) nie noszą białych fartuchów i pracują w swoich prywatnych ubraniach w co na poczatku było dla mnie dziwne i troche ... mało profesjonalne. Ale podobno to ma zmniejszać dystans pomiędzy lekarzem a pacjentem bowiem wiele pacjentów ma coś na kształt fobii białego kitla :) Pani doktor zza biurka nie będzie się zatem różnic od pani sprzataczki i równie dobrze można się pomylić ;) Pielęgniarki noszą jednak charakterystyczne dosyć ciasne mundurki :) W UK należy sie umawiać na spotkanie z lekarzem i tego ścisle się przestrzega, regularna wizyte z konsultacją trudno jest dostac tego samego dnia co jest minusem i należy również dzwonić w ścisle okreslonych godzinach, no chyba że jest to emergency czyli nagła potrzeba to wtedy ewentualnie wcisną nas jakoś do kolejki oczekujących. W UK funkcjonuje coś czego nie ma w Polsce, a do czego ja sama jakos nie mogę sie przekonać - advice line czyli lekarz pod telefonem, leczacy nas na odległośc i serwujący nam porady zdrowotne, najczesciej tak jest w przypadku chorych na grypę: masz gorączkę? ból głowy? mięśni? siedz w domu, pij duzo płynów i bierz paracetamol. Oto brytyjski sposób leczenia grypy i wirusów. Tylko jak tu odróżnić grypę od czegoś poważniejszego?

W samej przychodni do niedawna wywoływano pacjentów przez głośnik ale ostatnio zaskoczył mnie nowoczesny sposob wywoływania pacjentów - beep, beep i na tablicy czerwonymi literkami pojawia sie nasze nazwisko i nazwisko lekarza do ktorego sie udajemy. A zważywszy na to, że dla wielu brytyjczyków moje nazwisko jest prawie niemożliwe do wymówienia, to nie muszę się już martwić o pomyłki :) Do lekarza wchodzi sie z poczekalni, przez drzwi, krotkim korytarzem a tam na drzwiach tabliczki z imieniem lekarza skierują nas w odpowiednim kierunku. Nie ma więc obaw, że ktoś wparuje w niedopowiednim momencie  ani nie musimy sie obawiac o ciekawskich pacjentów zerkających z poczekalni. Spokój, cisza i prywatność. Moja przychodnia posiada rowniez dispository - czyli podręczną aptekę z której wydawne są pacjentom leki z recepty wystawionej przez lekarza. Pobiera sie je za darmo bo system zdrowotny w Walii (NHS) pokrywa koszty. Walijski system zdrowotny działa dosyć prężnie i wielu ludzi jest z niego zadowolonych. Nie mogłam też narzekać na jednodniowy pobyt w szpitalu. Lekarze nie unikają rozmów z pacjentami a pielęgniarki robią co do nich należy. Nikt nie oczekuje dowodów wdzięczności, bombonierek, pieniędzy. Dostajesz to co ci sie należy.

Sprawa z dentystą wygląda zazwyczaj tak: albo idziemy szukać prywatnego dentysty i bulimy kasę za leczenie albo zapisujemy sie do lecznicy, przydzielają nam jakiegos dentystę, jesli pracujemy, pokrywamy koszty wizyt kontrolnych (ok 12 GBP) oraz leczenia zębów (od ok 40 GBPw górę) ale sa to i tak ceny niższe w porównaniu do honorariów u lekarza prywatnego. Cena wypełnien zalezy od typu plomby, wciąż używa się tu amalgamatu do wypełnień ;-/ za biały materiał dentystyczny trzeba zapłacić drożej. Znaczną wygodą jest ekspresowy rentgen, ktory można wykonać nie zsiadając z fotela i nie trzeba biegać do innych placówek. Rentgen jest równiez obowiązkowy raz do roku, a przed każdym wierceniem otrzymuje sie znieczulenie bez żadnej dopłaty. Czyszczenie zębów z kamienia i polerowanie jest wliczone w koszt wizyty kontrolnej. Ochrona i higiena jest tu na dosyc wysokim poziomie - lekarz ma obowiązkowo rękawiczki (w przeciwienstwie do co niektorych polskich stomatologów), pacjentowi zakłada sie ciemne okulary chroniące oczy a leczenie zębów odbywa sie na fotelu w pozycji leżącej a nie półsiedzącej. Lekarz stomatolog wypyta sie nas nie tylko o problemy z zębami ale i o ewentualne aktualne problemy zdrowotne. Przy każdej wizycie kontrolnej podsuwa sie pacjentowi formularz do podpisania o stanie swojego zdrowia. 

Brytyjskich ginekologów jako takich trudno jest znaleźć w lecznicach, co może być pewnym utrudnieniem, skierowują nas do nich lekarze rodzinni ale głównie w przypadku czegoś poważniejszego i jeśli wymagana jest konsultacja specjalisty lub w przypadku ciąży. Cytologię wykona dla nas lekarz rodzinny lub pielęgniarka, mniejsze infekcje dróg rodnych też może leczyć lekarz rodzinny. Okulista zaś zbada nas szczegołowo pod każdym parametrem zanim wystawią nam recepte na okulary, a soczewek nie zakupimy nigdzie poza optykiem i tylko wtedy gdy zostanie na nie wydana recepta po ukonczeniu okresu próbnego noszenia szkieł kontaktowych. Lekarz okulista w UK nie chce wziąć odpowiedzialności za nasz wzrok i nie wyda żadnego dokumentu bez zbadania np jesli sami bedziemy chceli dobrać sobie okulary czy soczewki.

Poza paroma minusami jak ogólna trudnosc dostania sie do GP (kolejki, appointment-y, oczekiwanie na badanie, lecznica zazwyczaj w innej miejscowości), system zdrowotny w Wielkiej Brytanii nie jest taki zły, a na pewno nie gorszy niż w Polsce :) w każdym bądź razie ja sie na nim jeszcze nie zawiodłam podobnie jak tż i rodzina tżta. Na pewno można powiedzieć, że podejscie do pacjenta jest tu o wiele lepsze i okazuje sie mu więcej szacunku i uwagi niz lekarze pacjentom w Polsce. Jakość usług medycznych  i sprzętu jest tutaj też dosyć wysoka. 

Jeśli masz jakieś doswiadczenia z brytyjska służbą zdrowia, to podziel się. Czekam na Wasze opinie :)